سازمان ملل متحد، ابزاری برای توجیه سلطه طلبی آمریکا

بعد از تجاوز آمریکایی – صهیونی علیه تمامیت سرزمینی ایران و به شهادت رساندن تعدادی از غیرنظامیان و البته رهبری نظام جمهوری اسلامی ایران که بر پایه ی آرای مردمی و دین و مذهب رسمی و پذیرفته شده ی ساکنان ایران به عنوان ولی امر مسلمین و رهبر سیاسی و دینی، هدایت امور جاری آنان را بر عهده داشته است؛ شاید بسیاری از جهانیان منتظر واکنشی مناسب از جانب نهادهای بین المللی از جمله سازمان ملل متحد بودند، انتظار می رفت این واکنش در حمایت از غیرنظامیان و حداقل در حمایت از حاکمیت های مردمی و دینی، به گونه ای باشد که مویدی بر اصل عدم توسل به زور بوده و اصول منشور سازمان ملل متحد را گوشزد نماید و در اجرای رسالت خود بتواند گامی در جهت صلح و امنیت جهانی و پیشگیری از تنش های بیشتر بردارد. بعد از قریب به دو هفته از تجاوز غیرقانونی آمریکایی – صهیونی نسبت به ایران، علی رغم درخواست های مکرر نمایندگی جمهوری اسلامی ایران، هیچ واکنشی از این سازمان ملاحظه نشد. بارها نمایندگی جمهوری اسلامی ایران و مقامات سیاسی در بیانیه های خود اعلام داشتند، ایران در اجرای حق ذاتی خود مبتنی بر ماده 51 منشور ملل متحد، اقدام نظامی اش صرفا دفاع مشروع است. اقدامات نظامی ایران در حمله به پایگاه های نظامی آمریکا در کشورهای همسایه، نه اعلام جنگ به این کشورهاست و نه منافع آن ها را تهدید می کند، ایرانیان بارها از همسایگان خود درخواست کردند، حریم سرزمینی خود را در زمین، هوا و دریا، در اختیار دشمن متجاوز قرار ندهد، با آمریکا در تجاوز به ایران همکاری نکند و در هر صورت پایگاه های نظامی آمریکا را به عنوان بخشی از منافع و حتی خاک آمریکا، هدفی مشروع برای اقدام نظامی تلقی خواهد کرد.