پایداری، عزت، امنیت و آرامش در جوامع انسانی از مهمترین دستاوردهای تمدن بزرگ بشری بوده است؛ حاکمیتها در تلاش برای کسب این مولفهها، در تقابل با تهدیدات داخلی و خارجی، با اتخاذ تدابیر دیپلماتیک، نظامی، اقتصادی و … سعی در برپایی تمدنی بزرگ داشتهاند. نظام جمهوری اسلامی ایران بر پایهی این مولفهها و آرمانهای متعالیتر، پای به عرصه نهاد و در این بین شاید مهمترین مانع برای او، تهدیدات خارجی و هژمونی است که در راس آن آمریکا با اندیشههای سلطهطلبانهی خود آن را رهبری میکند. راهبردهای این کشور در قبال ایران در سالهای بعد از انقلاب 1357 مردم ایران، دارای نمودهای مختلفی بوده است که البته همگی هدفی مشترک را دنبال میکردند، سلطه طلبان چیزی جز تسلط نمیخواهند. در این میان، نظام جمهوری اسلامی ایران، با تکیه بر رهبری مقتدر و برخورداری از پیشینهی تاریخی و فرهنگی خود، بارها ایستادگی خود را اثبات کرده است. دوام و پیشرفت تمدن ایرانی – اسلامی محقق نخواهد شد مگر با تکیه بر دو اصل مهم: 1- وفاق و همبستگی در برابر تهدیدات و تجاوزات خارجی 2- تقویت قدرت نظامی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی.
توسل به این اصول منتج به ایجاد کشور و حاکمیتی نفوذناپذیر خواهد شد که توانایی دفع هرگونه تهدیدی را خواهد داشت. احتمال درگیری نظامی در هر تقابل و تعارضی وجود دارد، پیشبینیهای سیاسی و ژورنالیستی از وقوع یا عدم وقوع جنگ، راهکاری برای برون رفت از چالش پیش رو نیست. تقویت قدرت بازدارندگی از طریق بهرهگیری از ابزارهای مشروع نظامی و غیرنظامی، مهمترین راهبرد در مقابله با دشمن است که میتواند پیشگیری از تقابل نظامی را محقق سازد و در صورت وقوع هرگونه حمله و تجاوز، دفاعی متناسب ارائه نماید.
- Mahmoud.rashnavaz@gmail.com
- تهران، سپهبد قرنی، نرسیده به کریمخان، کوچه حقیقت طلب، پلاک ۹، طبقه چهارم، واحد ۱۶
