ترامپ و مساله‌ی هسته‌ای ایران

علاقه ایران به دنبال کردن یک برنامه انرژی هسته ای به قبل از انقلاب 1979 بر می‌گردد. ایالات متحده با امضای توافقنامه همکاری هسته ای تحت عنوان برنامه «اتم برای صلح» رئیس جمهور دوایت آیزنهاور در سال 1957، به برنامه هسته ای ایران ورود کرد و متعاقباً راکتور تحقیقاتی تهران حرارتی پنج مگاواتی را فراهم کرد. آیزنهاور در نظر داشت این برنامه به کشورهای در حال توسعه کمک کند تا از انرژی هسته ای برای انرژی و سایر اهداف صلح آمیز استفاده کنند. این برنامه همچنین به ایالات متحده کمک کرد تا متحدان خود را در طول جنگ سرد حفظ کند.پهلوی دوم بعداً اعلام کرد که قصد دارد بیش از 20 رآکتور هسته ای برای تولید برق بسازد. با شروع اولین گفتگوهای جدی با تهران در دهه 1970 در مورد کمک به ساخت رآکتورهای انرژی هسته ای، دولت ایالات متحده به دنبال اعمال تدابیری فراتر از موارد مورد نیاز در معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای بود. پس از انقلاب اسلامی ایران در سال 1979روابط ایران و ایالات متحده به شدت متشنج شد. پس از اینکه کارتر به شاه ایران، اجازه داد تا در ایالات متحده تحت معالجه پزشکی قرار گیرد و یک بحران گروگانگیری 15 ماهه در ایران آغاز شد. با وجود اینکه ایران دیگر از ایالات متحده برای برنامه هسته ای خود کمک دریافت نمی‌کرد، اما توسعه برنامه‌ی هسته ای ادامه یافت. پس از یک دوره کوتاه بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ، ایران فعالیت‌های هسته‌ای را به آرامی، از سر گرفت. در فوریه 1979مجلس ایران معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای را تصویب کرد و با اهداف آن برای جلوگیری از تکثیر سلاح‌های هسته‌ای، ترویج استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای و در نهایت خلع سلاح کامل موافقت کرد. ایران مدت‌ها مدعی است که برنامه هسته‌ای‌اش صلح‌آمیز است و این برنامه با عضویتش به عنوان یک کشور غیرهسته‌ای در معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای ، که حق «توسعه انرژی هسته‌ای برای مقاصد صلح‌آمیز» را تضمین می‌کند، تأیید شده است، حال سوال این نوشتار این مهم است که رویکرد ترامپ در برخورد با برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران در سال 2018چگونه بوده و این رویکرد در2025 چگونه می‌باشد و چرا رهبر معظم انقلاب با مذاکره به دولت آمریکا مخالف می‌باشند؟